از همان فردای عاشورای خونین 88 دستگاه تبلیغاتی خامنه ای دست به کار شد. از یک طرف با خشم مردم نیروهای نظامی مفتضح و رسوا شده بودند و ناکارآمدیشان عیان شده بود و از سوی دیگر جنایت ها و خونریزی های آنان و مشابهت هایش با عاشورای ترسیمی منبرها هر آدم مذهبی را متاثر می کرد. اکنون آنها از هردو سو بازنده بودند و تنها امیدشان به تکرار کارنوال عاشورای زمان انتخابات خاتمی بود. آنها خوب می دانستند بخش قابل توجهی از مردم ایران حساسیت ویژه ای به عاشورا دارند. بنابراین شروع به گسترده ترین تبلیغات در نوع خود کردند. حجم تبلیغات نهم دی در میان دعوت به سایر راهپیمایی ها چنان بی سابقه بود که برای ندیدن یا نشنیدن آن فقط باید نابینا و ناشنوا می شد.
در تمامی شبکه های رادیویی و تلویزیونی، بیلبوردهای سطح شهر، کیوسک های روزنامه و حتی بدنه ماشین های دولتی و اتوبوس ها می شد نشانه هایی از تبلیغات برای 9 دی دید. محور مشترک همه این تبلیغات هم حرمت شکنی عاشورا و هدف آن تحریک عواطف مذهبی بود. حتی به گونه ای عجیب نشانه های سیاسی یا حکومتی نظیر تجدید بیعت با رهبری و نظام در آن دیده نمی شد. این خود نشان می داد رویکرد تازه ای در پروپاگاندای رژیم آغاز شده است. چرا که از همان ساعات آغازین راهپیمایی حاکمیت شعارهای جدیدی را مطرح کرد و موضوع ولایت و نظام را هم به داستان نهم دی افزود. مصداق بارز آب گل آلود و ماهی گیری .
اما شانتاژ های گسترده خبری و تصاویر گزینشی پایانی نداشت. حاکمیت اکنون فرصتی پیدا کرده بود تا همه تحقیرها و شکست هایش را پوشش دهد و باز هم با یک سیرک بزرگ اعتبارش را قوام بخشد. در آن روز تقریبا تمامی امکانات دولتی برای این راهپیمایی تجهیز شد.
نکات جالبی که در خصوص راهپیمایی نهم دی مشهود است تاکید خاص حکومت بر خودجوش بودن آن است!!!
اما اگر واقعا این راهپیمایی خودجوش بود چرا چند روز پس از عاشورا اتفاق افتاد؟! پاسخ ساده است. باید امکانات دولتی تجهیز می شد تا با تمام قوا به میدان آمد.
شهرداری تهران و شرکت هاتف شهر (وابسته به شهرداری تهران) موظف شدند تا 50 درصد ظرفیت تبلیغات شهری را به نهم دی اختصاص دهند. بیش از هزاران بنر و استند در هاتف شهر چاپ شد و استند های مهم شهر تهران به این کار اختصاص داده شد تا جایی که سازمان زیباسازی شهرداری تهران به تعدادی از شرکت ها دستور داد بنرهای تجاری را به مدت سه روز در اختیار این سازمان بگذارند.
پوسترهای نهم دی که در تیراژ میلیونی چاپ شده بود بین اتوبوس ها و تاکسی ها توزیع شد.
شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی و سازمان تبلیغات اسلامی امکانات ویژه ای برای تمامی هیات های مذهبی قائل شد تا در این راهپیمایی شرکت کنند.
اما مهم ترین تصمیم در ادارات دولتی بود. طی بخشنامه ای تمامی ادارات دولتی موظف به تعطیلی زود هنگام در روز راهپیمایی شدند. تنها در یک نمونه وزارت کشور نیم ساعت قبل از مراسم تعطیل شد و هزاران کارمند آن که عازم منازل خود بودند بایستی از شاهراه اصلی راهپیمایی نهم دی در خیابان انقلاب می گذشتند. بسیج ادارات و کارخانجات و محلات هم با تامین سرویس ایاب و ذهاب ملزم به شرکت نیروهایشان در این کارنوال بودند.
شاید به جرات بتوان گفت حکومت بزرگترین تدارک تجهیزاتی و تبلیغاتی را تا آن زمان در نظر گفت. هرچند که این تجربه را در 22 بهمن همان سال تکرار کرد اما به دلیل تحریک عواطف مذهبی مردم در نهم دی این کارنوال موفق تر بود.
نکته مهم این راهپیمایی آن بود که تمام پتانسیل و توان نظام در نهم دی خلاصه می شد. یعنی تمام حامیان مذهبی و سیاسی حکومت ایران همان هایی بودند که در نهم دی به خیابان آمدند و تقریبا بر کسی پوشیده نیست که همچنان راهپیمایی محصور و محدود 25 خرداد باشکوه تر از نهم دی بود.
برچسبها: نهم دی, ولایت, پروپاگاندا, تبلیغات, راهپیمایی, سیرک
